Maarsseveense Plassenloop.

Alweer een hele ruime week niets op mijn log gedaan. Druk-druk-druk met een lange serie van werkdagen. Vrijdag j.l. een dagdienst gevolgd door 4 avonddiensten. Stuk voor stuk drukke diensten die me de zin ontnemen om achter de computer te kruipen om wat te typen.
Het goede nieuws is wel dat ik weer aan het lopen ben na mijn ziek zijn. De antibiotica heeft mijn conditie flink aangetast, de kortademigheid werkte ook niet positief.
Afgelopen donderdag voor het eerst weer een stuk van een 30 minuten gelopen. Was erg zwaar, had het gevoel dat er een brok in m`n keel zat wat ik niet weggehoest kreeg, toch de volledige 30 minuten vol kunnen maken.
Zondagochtend naar de maarsseveense plassen geweest. Daar organiseert de plaatselijke atletiekvereniging in samenwerking met de marathon Utrecht trainingslopen als voorbereiding op de marathon.
De rondes om de plas is exact 5 kilometer en er zijn hazen voor de diverse kilometertijden. Dit keer lostte gerard Nijboer het startschot.
In een grote groep maakte ik mij op voor een 5 km loopje. Start natuurlijk altijd te snel en na een doorkomst in 5.10 op de eerste km besloot ik maar wat af te zakken totdat ik bij Caro kon aanhaken. Zij heeft een ingebouwde cruise control waardoor we in een tempo van ongeveer 5.35-5.40 minuten per km verder gingen.
Omdat ik het uurtje minder slapen maar matig had verteerd na mijn drukke dienst van de avond ervoor besloot ik toch maar bij de 5 km op te houden. Eindtijd 28.20 minuten. Tevreden,vooral ook omdat het vrij makkelijk ging en er geen spoor van vermoeidheid te bekennen was. Caro ging nog even een rondje door dus had ik de tijd om lekker in het zonnetje te genieten van de jongste 2 kids die in de speeltoestellen van het strandbad zich opperbest vermaakten.

Al met al weer een herstart in het lopen. Nu maar hopen dat deze tendens zich een keer doorzet en er geen kink in de kabel komt! Op naar de 10 km van Utrecht( heel voorzichtige eindtijd voorspelling: binnen het uur finishen, dan zou ik al tevreden zijn)

Advertenties

op weg naar herstel.

De afgelopen week doorgebracht op de bank en veel moeten rusten. Sinds zondagavond is de koorts weg. Bij geringe inspanning sta ik te hijgen als een postpaard. Vanmorgen vroeg weer langs de huisarts, de longfoto bleek ‘schoon" en mijn longen klonken weer helder. De handicap astma maakt nog dat het herstel wat langer duurt. Rust is het allerbelangrijkste volgens de huisarts.

Iedereen in m`n omgeving maakte zich heftig zorgen om elk hoestje dat zij zelf hadden. Sinds oktober vorig jaar sta ik, voor een aantal jaren, onder halfjaarlijkse controle vanwege een positieve mantoux test. Zo`n reactie betekent dat er een besmetting met TBC is geweest(elk jaar 2x controle via werk). De ziekenhuishygieniste kon mij melden dat we in een wijk wonen waar de populatie die het ziekenhuis bezoekt een sterk verhoogd risico heeft omdat er in de kinderleeftijd nooit een enting heeft plaatsgevonden tegen TBC. Het klinkt heftig maar er zijn nu in ieder geval geen aanwijzingen dat er sprake is van TBC. 1 hoestje van een patient in je gezicht kan besmetting opleveren.

Op mijn vraag waar dit zonder waarschuwing vandaan komt moest zij ook het antwoord schuldig blijven. Er was een gemeen variantje van het griepvirus in omloop waartegen de griepprik onvoldoende heeft beschermd. Mijn weerstand loopt dan wat terug en dan slaat het bij mij in als een bom omdat ik doorloop.
Moeilijk is dat, wil me niet voor elk wissewasje ziek melden terwijl ik dat op z`n tijd wel moet doen om erger te voorkomen. Harde leerschool is het wel, maar wanneer moet je jezelf dan ziekmelden ?? Geen flauw idee.
Begin april weer naar de longarts
en dan gaan we dit hele verhaal ook nog maar eens doorspreken. Met name wat ik kan doen om dit te voorkomen!

weer de pineut, of hoeveel pech kan je hebben.

Vorig jaar januari ben ik 3 dagen voor "egmond" met spoed opgenomen in het ziekenhuis i.v.m. een zware longontsteking. Die kwam letterlijk uit de lucht vallen, want die dag had ik samen met mijn zwager allerlei klusjes gedaan in huis, lekker gegeten en tijdens de afwas was daar opeens het gevoel van koorts. Vroeg naar bed en 2 uur later via de huisartsenpost doorgeschoven naar de spoed eisende hulp en vervolgens op een verpleegafdeling terecht gekomen. De koorts was binnen 2 uur gestegen naar 40.7 en achteraf heb ik me laten vertellen dat ik ijlend en wel allerlei onzin heb uitgekraamd. De dagen voor donderdag waren erg druk geweest, veel gewerkt en lange dagen i.v.m. Mickey.
Donderdagmiddag kwam dat gevoel van een jaar eerder opeens weer terug. in de ochtend gewoon m`n 30 minutenloopje gedaan en in de middag het gevoel van, dit gaat niet goed. Ook nu snel m`n bed ingedoken en vrijdagochtend besloten dat werken er niet in zat. Direct een afspraak bij de huisarts gemaakt en daar kon ik in de middag terecht.
Om een lang verhaal kort te maken: ik heb weer een (beginnende) longontsteking, slijt mijn dagen in bed en voel me geroosterd door de koorst die rond de 39 blijft hangen. De antibiotica moet zijn werk gaan doen dit weekend en dan maandag maar weer eens een longfoto laten maken.
Dat door mijn astma mijn longen een zwakke plek zijn is me wel bekend. Maar dat dit me steeds zonder enige waaschuwing overkomt zint me helemaal niet. Dat moet goed uitgezocht gaan worden.
En nu snel mijn bed weer in, want een vijftien minuutjes op zijn, maakt me ook helemaal op.

MIJLPAAL

Gistermiddag is het dan eindelijk gebeurd. Ik heb de mijlpaal van 30 minuten onafgebroken hardlopen opnieuw bereikt. Wel een weekje later als ik had verwacht maar dat maakt niet uit.
Sommige webloggers zullen een glimlach niet kunnen onderdrukken want in web-logland, waar afstanden van 10-16,1-21-30,42.2 en nog verder gelopen worden, is dit natuurlijk helemaal "niks, niente, nada, nichts, nothing".
Maar voor mij juist wel en daar geniet ik enorm van. Het ging op een gezapig tempo van 9 km per uur en dat was prima te doen. Moet natuurlijk wel want op tweede paasdag staat de eerste 10 km weer op het program en als ultiem doel heb ik daar gesteld dat het binnen een uur uitgelopen moet worden.
De nadruk zal daar echt liggen op uitlopen. De tijd is secundair.
Als de 10 km eenmaal bereikt is kan ik voor mijn gevoel weer serieus gaan trainen vanuit een basis. Nu moet ik nog op zoek naar een goed schema wat me dan verder kan helpen in een gevarieerd schema zodat de kans op een overbelastingsblessure minimaal is.

Druk

Wat kan een mens het druk hebben. De afgelopen dagen stonden volledig in het teken van onze nieuwe huisgenoot. Had er zelfs vrij voor genomen door allerlei diensten te ruilen.
Daarom een heel kort berichtje . Alles gaat goed met Mickey (en ons ook weer, nu de nachten niet meer worden onderbroken). Gister begonnen met werken en moet straks ook weer aan de slag.
Morgenochtend het "grote mensen feestje" voor Tom. Als hij maandagochtend door ons wordt wakker gezongen is hij opeens 6 jaar. Morgenmiddag aansluitend weer werken.
Maandag dus feest voor Tom, ook die dag naar de dierenarts met Mickey en werken, druk dus.
Tot later.