Ergeren aan…..controleer uw reactie.

Steeds meer weblogs zijn uitgerust met de mogelijkheid tot het controleren van de reactie die getypt is. Het is bedoeld om robots die automatisch spamberichten dumpen tegen te houden.

Running Ronald is er volgens mij ooit eens mee begonnen en nu is het op vrijwel elke weblog raak. Een combinatie van cijfers en letters moeten overgenomen worden. Nou staan die dingen in een leesvakje dat door allerlei zwart-grijs tinten nauwelijks te ontcijferen valt. Soms moet ik wel drie keer een nieuwe combinatie intikken omdat ik door wat slechter wordende ogen( tja, boven de 40 he…….) het niet goed kan lezen. Braille hoeft het nog net niet te wezen, maar toch erger ik me rot aan deze optie. je moest eens weten hoe blij ik ben als ik op een log terecht kom waar dit (nog) niet nodig is.

Dan de afgelopen dagen. Na mijn vorige posting ben ik diezelfde dag toch maar gaan lopen, met telefoon, en dat ging wel prima, gewoon rustig aan. Gister weer een duurloop waarvan hieronder de data:

tijd: 66.03 minuten   Afstand: 11,1 km   Hartslag: 135-147   Gem HF: 140   kcal: 959

Dit alles gemeten via mijn Polar F5 en de afstandmeter AV`23.

Heerlijk gelopen in de nog vroege ochtend toen het nog niet zo heel warm was. Morgen weer een loopje, kijken of dat ook zo goed gaat.

Advertenties

Reanimatie van een hardloper

Zo schrijf je een week lang niet op je log, en zo "moet"ik vandaag weer een bericht schrijven. Het is dramatisch en onwerkelijk, maar het is ook werk(dat je in deze casus eigenlijk helemaal niet leuk vindt).

Het is maandagavond 20.15. Op een drukke eerste hulp lopen we ons de benen uit het lijf. geen tijd om te eten, het hele huis ligt vol en er moeten diverse mensen overgeplaatst worden naar andere ziekenhuizen. De ambulancedienst belt of we een reanimatie op kunnen vangen. Op de IC is er geen doorstroomplek dus we geven aan alleen te kunnen stabiliseren voordat verder transport plaats moet vinden.

Als ze binnenkomen ligt er een man op de brancard bij wie ze aan het reanimeren zijn, al ruim 20 minuten. Het blijkt een man te zijn die aan het hardlopen was. keurig reflectiehesje aan en dat is ook de reden dat een getuige hem zag liggen. na 5 minuten ambulance ter plekke en start reanimatie. Wij zetten deze voort en na het geven van allerlei medicatie en toedienen van shocks wordt er door de cardioloog een echo van het hart gemaakt. dat staat volledig stil, geen enkele beweging en 21.30 uur is het moment waarop officieel de dood wordt vastgesteld. Wij zijn dan ook 3/4 uur bezig geweest.

Allerlei gevoelens vliegen als een razende door mijn hoofd, zo moet het ook met Frank moet zijn gegaan. Wat een drama. Hij is ingeschreven als dhr. Hardloper, geen identificatie bij zich dus we weten helemaal niks. De politie arriveert en samen met een van hen moet ik een volledige persoonsbeschrijving opstellen. Niet lang daarna krijgt hij de melding dat er iemand heeft gebeld dat haar man na het sporten niet thuis is gekomen. De politie gaat naar die mensen toe en neemt de persoonsbeschrijving door met familie. Het lijkt te kloppen.

Ondertussen komt ook de gemeentelijk lijkschouwer langs, het is een "onnatuurlijke " dood( er zijn remsporen aangetroffen op de plaats van handeling) en deze man moet nu oficcieel onderzoek doen. dat houdt in dat wij na het stoppen van de reanimatie niks meer mogen doen bij/aan de patient, alles moet blijven staan zoals we dat op het moment van stoppen hadden liggen. Een groot slagveld is het dan, allerlei apparatuur,infuzen, stickers van uitwendige pacemaker ed zijn stille getuigen van een drama.

De politie heeft de getuige die belde op kunnen sporen en deze verklaart dat er geen auto te zien was. Uiteindelijk geeft de lijkschouwer dan een verklaring van natuurlijke dood af en kunnen wij dhr verzorgen.

Vlak voor het einde van onze dienst komt echtgenote en zijn broer en zus op de afdeling om dhr te identificeren. Het blijkt inderdaad haar man/ broer te zijn. Vele vragen krijgen we op ons afgevuurd waarvan we er weinig kunnen beantwoorden. De familie is wel heel erkentelijk dat we met hen in gesprek gaan en onze namen achterlaten voor als er later nog een gesprek gewenst is.

Al typend biggelen een paar tranen over mijn wangen. De emoties van Frank in februari zijn nog vers. Dit komt te snel. Het lijkt teveel op elkaar.

Dit is zo`n moment dat ik bedenk wat een rotbaan ik soms toch heb. Op de fiets naar huis spreek ik met mezelf af dat ik nooit meer op pad ga zonder mobieltje waarin de ICE-nummers(in case of Emergency nummers) staan. Om 1.20 uur stap ik het bed in maar kan niet snel slapen, Caro ligt in diepe slaap. Om 6.50 uur gaat de wekker alweer, het begin van een nieuwe dag.

Vandaag wilde ik gaan lopen, misschien vanmiddag. 

weekupdate.

Tsjonge,tsjonge, een hele week geen log geplaatst. De tijd vliegt als je het druk hebt, vandaar maar even een weekupdate van alle belevenissen.

maandag 16:

Uitslapen na de nachtdienst. Alles bijlezen over de rotterdam marathon, wat een belevenis voor alle deelnemers. Reanimatietraining geven aan ziekenhuismedewerkers, leuke enthousiaste groep. Snel naar de andere locatie van het ziekenhuis voor een bijscholing over kindermishandeling, wat een onderwerp. Ontnuchtering, het komt heel veel voor, veel meer als menigeen denkt. En wat te denken van de gebruikte materialen waarvan kids het slachtoffer zijn: aanstekers, gespen van riemen, strijkijzers, sigarettenpeuken, honkbalknuppels. Shit zeg er zitten foto`s bij van kinderen….. ongelooflijk. Tussendoor ook een foto van een rug waarvan iedereen denkt: die is helemaal in elkaar gemept, vol blauwverkleuringen ed. Blijkt normaal te zijn, worden mongolenvlekken genoemd. Zo zien we hoe snel je erin kan tuinen, belangrijk dus om open te staan voor alle mogelijkheden. In Utrecht en omgeving is dit een pilot vanuit de TBS kliniek want de schaal waarop dit voorkomt is enorm, slecht het topje van de spreekwoordelijke ijsberg wordt ontdekt. 80 % van de mishandelaars is in het verleden ook mishandeld, dramatisch getal, om van te schrikken.

dinsdag 17.

Hardlopen, een korte ronde van ongeveer 40 minuten. In de middag naar het werk voor een teamvergadering die duurt van 16 tot 18 uur, en aansluitend vergadering met de reanimatiecommissie tot 22 uur. Helemaal gaar aan het eind van de avond.

woensdag 18.

In de ochtend lekker beulen in de sportschool, abonnement terug gebracht van 2 naar 1x per week, staat er iets minder druk op. Wat krachttraining voor m.n. buik en rug gedaan, zwakke plekken voor iemand die zo lang is als ik. Ook een interval op de band gedaan, 10 x 1 minuut op 12,5-13 km afgewisseld met 1 minuut wandelen op 5.5 km.

Ook vanavond EPLS training(kinderreanimatie) geven aan verpleegkundigen van de kinderafdeling. Het niveau valt me wat tegen, je denkt al snel dat zoiets hun specialisme is. Neen dus. Als spoed eisende hulp verpleegkundige doen wij meer aan opvang als zij. Beetje verrassend is het wel.

Donderdag 19.

Duurloop gedaan (Jippie, de langste duurloop tot nu toe na mijn herstel) van 1.05 uur. geprobeerd traag te lopen, maar dat valt me enorm zwaar. De temperatuur was ook ,voor mij, erg hoog. ben in ieder geval geen warmte loper.

vrijdag 20.

Werken, een avonddienst. Lekker relaĆ­, weinig drukte, iedereen zit denk ik te barbequen o.i.d.

Zaterdag 21

Hele dag bijna op het sportveld gestaan. Jort heeft een onderlinge meerkamp van atletiek, voor het eerst discuswerpen leuk om te zien. Tom weer naar zwemles. verjaardagscadeau gekocht voor Caro en verder nog wat gerommeld in de tuin.

Zondag 22.

Weer een duurloopje van  dit keer 45 minuten. Caro weinig gesproken/gezien deze week. Zij fietst lekker mee dus kunnen we een beetje bijpraten. Het loopt lekker makkelijk op die manier.

In de middag naar schoonfamilie in Buren. Heerlijke tuin om te genieten van de zon, elkaar, lekker eten. Zij hebben 2 jack russels, heerlijk spelen voor de honden dus. Nog een fietstochtje gemaakt, stukje "lingeroute" langs de bloesem. Wat een drukte zeg met al die dagjesmensen op de fiets, in de auto, op de motor, en wandelend. Kan bijna niet om je heen kijken anders rij je iemand ondersteboven. Laat in de avond retour, kids snel naar bed, morgen weer vroeg dag. De honden liggen helemaal uitgeteld te slapen, ook voor hen was het een enerverende dag.

Nou , een drukke week achter de rug. Komende week is wat rustiger. Woensdag Caro jarig, schoolproject van Tom over gebouwen en vanmiddag weer aan het werk tot vanavond 23.30 uur.

Lekker op de ligfiets er naar toe, goed voor de conditie.

Bloed, Zweet en Tranen

Bloed zweet en tranen, een lied van Andre hazes is wat mij betreft wel van toepassing als de webloggers morgen richting de finish van de marathon Rotterdam denderen. Bloed zal hopelijk niet vloeien maar zweet en tranen verwacht ik wel. Helaas kan ik er niet Live bij zijn, Na vorige week een vrij weekeinde moet ik nu natuurlijk wel werken. Toch zal ik alles proberen te volgen. Running Ronald voor het kankerfonds, haas Koen en Rinus via de computer en anderen via de televisie. Dat zal TV Rijnmond moeten worden want ik neem aan dat Marathon Geert, Hans en anderen niet in de kopgroep zullen zorgen voor een verrassing. Petra heeft denk ik nog geluk met een kwart marathon in de estafetteloop.

Om nog maar te zwijgen over de marathon die Martine, run to dream wil gaan lopen in Uruzgan waar zij op de basis Tain Kowt haar steen(expres geen steentje) bijdraagt aan de hulp die nederland geeft aan Afganistan, daar is het nog veel warmer als hier.

Heren en dames loop met verstand, laat je niet gek maken door het moment, kom heelhuids en voldaan over de finish  maar bovenal geniet van het feit dat jullie in de mooie positie zijn om hard te kunnen lopen.

Vanmorgen even gevoeld hoe het morgen ongeveer zal zijn. Om 09.00 uur vertrok ik voor een rondje rennen. 50 minuten later weer thuis en ik kan zeggen dat behalve het erg lekker ging  het ook heel warm voelt. Zweten als een otter dus het alarm dat de organisatie van de marathon liet uitgaan is wel terecht denk ik.

Na de 10 km run tijdens de marathon Utrecht van afgelopen paasmaandag zit ik me af te vragen hoe ik het lopen verder aan moet gaan pakken. Heb wel allerlei ideeen maar wil die binnenkort eens spiegelen aan meer ervaren webloggers. Het gaat dan met name over de ins en outs van schema`s, en wel/niet een goede hartslagmeter aanschaffen.

Maar daarover later meer. Nu snel naar het zwembad. Tom heeft 2x per week les en ik heb "geluk", vandaag is het kijkles…….. zal wel op een sauna lijken daar.

Allemaal goed weekeinde, geniet van het mooie weer, zet de tv en de computer in de vensterbank of op schoot zodat je morgen niets hoeft te missen van de marathon!

WEBLOGGERS SUCCES!!!!!!

 

10 km run Utrecht.

Na een enigszins onrustige nacht stonden Caro en ik al vroeg op om alles in orde te gaan brengen voor mijn eerste 10 km sinds de paasdagen van vorig jaar(toen voetblessure opgelopen). Toch wel een beetje zenuwachtig, in wezen vreemd want ik had als doel gesteld dat een tijd onder 1 uur voldoende zou zijn. De trainingsarbeid  was toch behoorlijk minimaal geweest de afgelopen periode. 2 x 3/4 uur gelopen en verder regelmatig wat loopjes over een 30 minuten. Een serieuze test dus, hoe gaat het met die voet het in een "wedstrijdje".

Al vroeg vertrokken we richting Utrecht om zeker te zijn van een parkeerplek terwijl het maar de vraag was of we Utrecht uberhaupt in konden komen. Het bleek een makkie, nauwelijks verkeer en een parkeerplaats zo groot als een paar voetbalvelden. Om 10.10 uur liepen we de hal in om het startnummer af te halen. Dat was weer ouderwetse chaos Rijen ,rijen,rijen. Slecht aangegeven welke nummers waar gehaald moesten worden, alleen een A4 papier voor diverse startnummerseries. Kan niet snappen waarom de organisatie er niet voor kiest om de nummers op te sturen samen met de infofolder die je al thuis kreeg.

Na het afhalen van het startnummer hadden we keurig op tijd een mooi plekje gevonden om de marathonlopers te zien vertrekken, het leken er niet echt heel veel. Caro kon haar collega lopers van de vereniging bij vertrek en de doorkomst aanmoedigen en toen was het onze tijd.

Het startvak in en lekker op weg. Druk,druk, druk ben ik duidelijk niet meer echt gewend. Aan de kant lopend zodat ik mijn lange benen/passen een beetje de ruimte kon geven. Nergens een km aanduiding kunnen ontdekken en zelfs geen tijdklok op het 5 km punt. Pas bij km 6 ontdekte ik een meetpunt!

Samen oplopend, want Caro heeft een ingebouwde cruise control zodat ik zeker niet te hard zou gaan, konden we lekker opschieten. Een paar kuitenbijters in de vorm van een tunnel en een brug konden al niet meer voorkomen dat we een lekkere tijd gingen lopen. Aan de 9 km konden we zelfs een versnellinkje plaatsen zodat we uiteindelijk op een tijd uitkwamen van 53.51 minuten.

Met nadruk hier mijn eigen tijdmeting, de uitslagenpagina van het AD geeft vreemde uitslagen weer. Zo heeft mijn zus die de 5 km liep er 53 minuten over gedaan, en dat haalt ze nog niet eens als ze wandelend haar best zou doen, die moet veel, veel sneller gegaan zijn. Mijn eigen naam intikken heeft ook geen zin: "geen gegevens gevonden"en bij vereniging komt dan wel mijn naam tevoorschijn maar niet met een uitslag. Jammer.

In de middag naar buurgemeente De Meern om de halve marathonners langs te zien komen. ik wist dat Petra hier Maurice en Ron zou gaan aanmoedigen. Daar een beetje rond gelopen, maar kon haar aanvankelijk niet vinden. Toen ik langs een terrasje terug wilde lopen om een goede plek te vinden bleek zij daar met Erik aan de koffie te zitten, en zij zag mij op een meter passeren.

Samen geprobeerd de lopers te ontdekken. Maurice sprong eruit met zijn loopshirt en keurige loophouding. Ron daarentegen konden we niet ontdekken. Op zoek naar een blauw shirt en rode veters hebben we hem bij de eerste doorkomst volledig gemist. Snel de weg oversteken om de lopers op de terugweg naar Utrecht nogmaals aan te moedigen. Mazzel voor Maurice en Ron was dat vlak voor hun doorkomst de brandweer over het parcours heen moest waardoor toch een flink aantal lopers uit het ritme gehaald werden. Maurice kwam er al snel weer aan, gelukkig vertelde hij  dat Ron vlak achter hem liep zodat we hem dit keer niet konden missen, zie daarvoor de foto op het log van Petra. Petra en Erik  gingen vervolgens de mannen verder volgen en ik ging weer op huis aan om de kids niet te lang alleen te laten. Mooie eindtijden hebben ze gelopen: Maurice een beste jaartijd en Ron een PR!

Terugkijkend op tweede paasdag kan ik dus wel zeggen dat het prima is gegaan. Zelfs vandaag heb ik geen last van stijfheid of ander lichaamlijk ongemak. Het geeft vertrouwen dat dit is gelukt. Nu langzaamaan opbouwen naar meer. De eerste ideeen zijn er al voor de rest van het hardloopjaar.

Computercrash.

Afgelopen week gebeurde dan toch wat ik nooit had verwacht. De computer werkte al wat trager, ik dacht een virus, dus alle beschikbare scanners gebruikt(hitman pro-spy sweeper-ad aware-norton internet security). Die pakten wel het een en ander maar toen er vervolgens opnieuw opgestart moest worden na een windows update lukte dat niet meer: "No boot volume" of iets dergelijks verscheen er op het scherm.

Defecte harde schijf, dus direct kontakt met Dell waar het ding vandaan komt. Garantie natuurlijk verlopen, maar ach dat was geen probleem, een nieuwe schijf zou de volgende dag gebracht worden.

Image Hosted by ImageShack.us

Inderdaad stond de volgende dag UPS op de stoep met een nieuwe, zelf gemonteerd(hoe is het mogelijk) maar toen moest wel alle software er weer op. Dat lukte niet, weer contact met Dell en na een telefonisch consult van ruim 3/4 uur staat windows er weer op. Nu alle programma`s er weer op zien te krijgen. Met Norton ontstond hjet volgende probleem: de product key is niet meer geldig, dus moet dat weer wachten op dinsdag, want dan is iedereen weer terug van paas reces.

Wat natuurlijk erger is: alle foto`s van 2 jaar zijn verdwenen….. drama, geen back-up(want op deze computer wordt alleen gewerkt door Caro en ik) en op de oude mogen de kids raggen. Alle documenten e.d. is minder belangrijk. Maar ja, de put is nu gedempt terwijl het kalf al verdronken is.

Hopelijk kunnen ze bij Dell nog iets van die schijf afpeuteren, zou zielsgelukkig zijn.

Vandaar maar weinig respons van mij op jullie logs, moet alles vanaf een andere computer doen(een 486)  en die is zo traag als stroop.

Iedereen een mooi paasweekeinde, zij die maandag van start gaan in Utrecht, veel plezier en succes, wie weet ontdekken we elkaar in de massa.

Het lopen van de week ging bij mij prima, ben vooral bezig met langzaam lopen en de tijdsduur iets opvoeren. Nog geen intevallen of andere trainingsvormen, de conditie is prioriteit 1. De 10 kilometer maandag is mijn ultieme test, die gaat volgens mij wel binnen het uur, zonder fratsen/snelheid, gewoon weer lekker genieten in een "wedstrijd-loop".

Lekker loopje.

Vanochtend vroeg niet verrast door de kids met flauwe 1 april grappen, gelukkig maar.
Wel een lekker loopje gedaan voordat de vrouwen naar de koopzondag in Utrecht gaan om een gala- jurk voor Eva te kopen. Dat is ondertussen gedaan, lees ik net in een sms. Nu moeten we nog een ludiek of elegant of supersonisch vervoermiddel zien te regelen. Als iemand de gouden tip heeft hoor ik het graag!

Terug naar m`n loopje. Er moest voor "het goede gevoel" voor de 10 km van volgende week maandag wel een keer iets langer gelopen worden als de schamele 5 km van afgelopen zondag in Maarsseveen. Dus de stoute schoenen aan en op voor de 3 kwartier. Een klein rondje Harmelen zat er precies in. Helaas geen supersonisch ttsm plaatje o.i.d. en ook geen data-overzicht. Ik meet mijn loopafstanden ouderwets via de site van AV `23 , de  8,1 kilometer in 46,08 minuten stemde me weer tevreden. SuperrelaĆ­ gelopen, geen moment buiten adem of zo. Die 10 km mag er komen wat mij betreft.
Zo weer lekker de zon in. Paul Rosenmullers boek "ik loop dus ik besta" heb ik nog niet helemaal uit.
Veel moeite gekost om dat boek via de regionale bibliotheek te bemachtigen, morgen moet het weer terug.
Het weekend kan nog beter worden. PSV heeft punten laten liggen tegen NAC en mijn favoriete cluppie AJAX moet tegen Heracles in staat zijn een monsterscore op het bord te krijgen. De titelrace is nog niet ten einde!
In de muziekquiz van Hardloper Hans scoor ik zowaar 3 hele punten, maar ja het was een makkie. Meestal weet ik er niets vanaf. En het eerste kwartaal van de Miniquiz van Running Ronald ga ik afsluiten met een mooie plek, want de laatste vraag wist ik grotendeels.
Wat wil een mens nog meer………