Reanimatie van een hardloper

Zo schrijf je een week lang niet op je log, en zo "moet"ik vandaag weer een bericht schrijven. Het is dramatisch en onwerkelijk, maar het is ook werk(dat je in deze casus eigenlijk helemaal niet leuk vindt).

Het is maandagavond 20.15. Op een drukke eerste hulp lopen we ons de benen uit het lijf. geen tijd om te eten, het hele huis ligt vol en er moeten diverse mensen overgeplaatst worden naar andere ziekenhuizen. De ambulancedienst belt of we een reanimatie op kunnen vangen. Op de IC is er geen doorstroomplek dus we geven aan alleen te kunnen stabiliseren voordat verder transport plaats moet vinden.

Als ze binnenkomen ligt er een man op de brancard bij wie ze aan het reanimeren zijn, al ruim 20 minuten. Het blijkt een man te zijn die aan het hardlopen was. keurig reflectiehesje aan en dat is ook de reden dat een getuige hem zag liggen. na 5 minuten ambulance ter plekke en start reanimatie. Wij zetten deze voort en na het geven van allerlei medicatie en toedienen van shocks wordt er door de cardioloog een echo van het hart gemaakt. dat staat volledig stil, geen enkele beweging en 21.30 uur is het moment waarop officieel de dood wordt vastgesteld. Wij zijn dan ook 3/4 uur bezig geweest.

Allerlei gevoelens vliegen als een razende door mijn hoofd, zo moet het ook met Frank moet zijn gegaan. Wat een drama. Hij is ingeschreven als dhr. Hardloper, geen identificatie bij zich dus we weten helemaal niks. De politie arriveert en samen met een van hen moet ik een volledige persoonsbeschrijving opstellen. Niet lang daarna krijgt hij de melding dat er iemand heeft gebeld dat haar man na het sporten niet thuis is gekomen. De politie gaat naar die mensen toe en neemt de persoonsbeschrijving door met familie. Het lijkt te kloppen.

Ondertussen komt ook de gemeentelijk lijkschouwer langs, het is een "onnatuurlijke " dood( er zijn remsporen aangetroffen op de plaats van handeling) en deze man moet nu oficcieel onderzoek doen. dat houdt in dat wij na het stoppen van de reanimatie niks meer mogen doen bij/aan de patient, alles moet blijven staan zoals we dat op het moment van stoppen hadden liggen. Een groot slagveld is het dan, allerlei apparatuur,infuzen, stickers van uitwendige pacemaker ed zijn stille getuigen van een drama.

De politie heeft de getuige die belde op kunnen sporen en deze verklaart dat er geen auto te zien was. Uiteindelijk geeft de lijkschouwer dan een verklaring van natuurlijke dood af en kunnen wij dhr verzorgen.

Vlak voor het einde van onze dienst komt echtgenote en zijn broer en zus op de afdeling om dhr te identificeren. Het blijkt inderdaad haar man/ broer te zijn. Vele vragen krijgen we op ons afgevuurd waarvan we er weinig kunnen beantwoorden. De familie is wel heel erkentelijk dat we met hen in gesprek gaan en onze namen achterlaten voor als er later nog een gesprek gewenst is.

Al typend biggelen een paar tranen over mijn wangen. De emoties van Frank in februari zijn nog vers. Dit komt te snel. Het lijkt teveel op elkaar.

Dit is zo`n moment dat ik bedenk wat een rotbaan ik soms toch heb. Op de fiets naar huis spreek ik met mezelf af dat ik nooit meer op pad ga zonder mobieltje waarin de ICE-nummers(in case of Emergency nummers) staan. Om 1.20 uur stap ik het bed in maar kan niet snel slapen, Caro ligt in diepe slaap. Om 6.50 uur gaat de wekker alweer, het begin van een nieuwe dag.

Vandaag wilde ik gaan lopen, misschien vanmiddag. 

Advertenties

14 thoughts on “Reanimatie van een hardloper

  1. Wat een aangrijpend verhaal! Kan me voorstellen dat je in dat geval bedenkt dat je een rotbaan hebt, maar vaak genoeg zal je met een goed gevoel je dag afsluiten.

    Vrijdag toevallig mijn reanimatie en AED cursus gedaan. Ik hoop niet dat ik het ooit moet gebruiken, maar de kans is geloof ik wel redelijk groot dat ik het wel nodig heb. Heb al regelmatig bij loopevenementen meegemaakt dat er mensen in elkaar zakten. Ik heb begrepen dat ik nu verplicht ben om te helpen. Ik vind het trouwens wel belangrijk dat zoveel mogelijk mensen moeten weten hoe je moet reanimeren en de AED gebruiken!

  2. @Patricia: ieder persoon die getuige is van een ongeluk of iets anders is volgens de wet verplicht te helpen naar beste kunnen, maakt dus niet uit wat er gebeurd is.

  3. Vreselijk JeeWee… kan mij voorstellen dat dit je erg aangrijpt.. ik ben ook van dit verhaal geschrokken. Een mobiel bij je met een ICE nummer is natuurlijk het beste. Ik heb (niet in alle.. dat moet ik nog veranderen) in hardloopkleding wel een noodtelefoonummer staan.

    sterkte JW

  4. Afgelopen zaterdag stond er in de Volkskrant een artikel over reanimatie. Er stond in dat sporters vaak de beste kansen hebben, mits er snel genoeg met reanimatie / defibrilleren wordt begonnen.
    Het zal best nog wel vaker voorkomen JW, ik wens je sterkte bij die moeilijke momenten.

  5. ik heb lang nagedacht alvorens een reactie in te typen … wat kan je hier eigenlijk op zeggen??
    Misschien één ding: jij hebt helemaal géén klotejob … moesten mensen als jij er niet bestaan dan zou die hardloper nog minder kans hebben gehad, en een volgende mens met wat pech kan enkel geholpen worden omdat julle er zijn!

    Sterkte JeeWee …

  6. Wat een ellendige avnd moet dat geweest zijn, kan me voorstellen dat het vele herrinneringen oproept. Wat ben ik blij dat ik lekker eigenwijs ben en Altijd mijn mobiel bij me heb onder het lopen*wat heb ik een gezeur moeten aanhoren in het begin*. Tish al even geleen maar een dikke knuffel vanuit hier. Dagdag…X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s