Herkansing.

Vandaag was de dag van de herkansing. 2 weken me helemaal suf zitten leren op dingen waarvan ik het gevoel had dat ik ze allang wist. Hoe moeilijk is dat ??

De stress is de afgelopen week zo hoog opgelopen dat ik besloten heb om in gesprek te gaan met een coach die verbonden is aan het ziekenhuis.

Ik twijfelde overal aan, voelde me schuldig enz. Twijfel over de kennis(misschien ben ik gewoon "te dom" hiervoor). Schuldig voelen t.o.v. de kids en Caro omdat ik zo veel zit te studeren en weinig tijd heb voor hen. Maar ook een schuldgevoel t.o.v. mijn leermeesters die het vertrowuen in me hadden om deze opleiding te starten. Op mijn werk wilde ik alles vanaf dag 1 geweldig goed doen, alles direct willen weten en snappen, en dat lukt natuurlijk niet.

Vrijdag kwam de ommekeer. Mij collega heeft me ondervraagd over de stof en kon me eigenlijk niet op een echte fout betrappen. Daarna voelde ik een ontspanning. Blijkbaar was het zo erg geweest dat mijn dochter op een avond de arm om mij heen sloeg en zei: "Pap ik ben blij dat je weer terug bent". Dat was slikken kan ik je zeggen. En zo ging ik redelijk ontspannen richting toetsdag.

Vanmorgen dus de toets. De stress zit er goed in bij alle kandidaten. In de B- groep zijn er ook slechts 5 voldoendes behaald en 11 onvoldoendes. Hun toets is al aangepast n.a.v. ons commentaar, kun je nagaan. De vragen zijn op dezelfde manier geformuleerd als vorige keer. Steeds weer twijfel. Als de toets mondeling gemaakt zou kunnen worden dan zou ik hoog scoren, dat weet ik zeker.

Helaas vandaag nog geen cijfer, dat horen we uiterlijk vrijdag. Ook kregen we 2 werkstukken retour. Voor het portfolio en self assesment scoor ik een mooie 8, en vor het reflectief onderzoeksverslag is de enige vermelding: "zeer goed, inhoud en structuur". Mag er nog aan sleutelen als ik wil, en dan wordt het beoordeeld met een cijfer. Dat zal dus ook een vette voldoende zijn.

Op deze manier sluit ik de opleidingsdag toch met een goed gevoel af. Het kan me allemaal niet meer bommen. Een 5,5 is voldoende, niemand weet over enige tijd meer een cijfer.

Wordt vervolgd dus……….spannend.

Donderdag 16.30 uur: Net per mail de uitslag: een 7.1 YES!!

Advertenties

Desillusie

Na vele weken studie, praktijktoetsen en taakopdrachten( o.a. 2 verslagen , en allerlei andere papierklussen) moest het er vandaag allemaal uitkomen. Gister kwam er nog een lieve aanmoediging binnen van Petra. Hartstikke bedankt !!! De eerste toetsen voor mijn opleiding. Waanzinnig veel studiewerk achter de rug, dus met redelijk wat vertrouwen dook ik de schoolvbank in en vervolgens een kennistoets gemaakt. 76 juist/onjuist vragen, moet er minimaal 60 goed hebben.

Na 1 uur zweten komt de groep van 16 cursisten met rode hoofden het lokaal uit. Teleurstelling, woede, en bij een enkeling tranen in de ogen. Dit is niet normaal meer, zo moeilijk en zo diepgaand(na 10 weken studie!!!!), zo specifiek, dat kan gewoonweg niet verlangd worden.

Free Image Hosting at www.ImageShack.us (zo was het gevoel na de kennistoets……en dan ben ik niet het mannetje met de stethoscoop……)

In de middag de praktijktoetsen. Eerst een anamnesegesprek afnemen met een simulatiepatiént, dat gaat naar tevredenheid. Dan het lichamelijk onderzoek. Van alles wat je doet uitleggen wat je doet, waarom je het doet en waarvoor je het doet. Ook dat scoor ik voor mijn gevoel prima.

Als laatste een web spinnen. In het centrum de diagnose van de patient en daaromheen allemaal tekstballonetjes met verpleegproblemen. De onderling samenhang moet je laten zien door pijltjes te trekken. In veel te weinig tijd moet je dit doen. 30 minuten om alles te filteren uit een verhaal, dat web te spinnen en ook nog beargumenteren waarom je bepaalde verbindingen hebt gemaakt en welk probleem als eerste opgelost moet worden voor de patient. Snap je het nog??????

Einde van de dag krijgt de groep alle cijfers.De bekendmaking begint met een verhaaltje dat het docententeam is geschokt over de resultaten van de kennistoets.

Van de 16 deelnemers heeft er slechts 1 een zeer krappe voldoende. Jammer geneg ben ik het niet. Het scheelt dat ik het al voelde aankomen.

CIjfers van de dag: kennistoets ?(cijfer is uiteindelijk niet gegeven, moet binnenkort herkansen)

anamnese 7,4. Lichamelijk onderzoek 8,8 en het web toch nog een voldoende(krap 6 je).

Anderen komen er bekaaider van af. Een enkeling moet 3 toetsen herkansen.

PS: zelfs een aantal artsen bij mij op het werk hadden nog nooit van een aantal syndromen gehoord die in de toets voorkwamen………………..

Dit typen maakt wel dat de teleurstelling een beetje naar de achtergrond gaat. Ik ben niet iemand die snel opgeeft als ik ergens aan begin……….. nog niet.

Na een avondje bankhangen morgenochtend lekker naar de fitness, even alle agressie eruit roeien,fietsen, en……heel misschien een piepstukkie lopen op de band.

YESSSSSSSSSSSSSSSSS

Yes, eindelijk heb ik de lang verwachtte mededeling gekregen dat ik vanaf september weer plaats mag nemen in de collegebanken. Het assesment heb ik met succes afgerond. het afsluitende interview was meer een gezellig keuvelen over de medische wereld en het peilen van mijn mening over allerhande onderwerpen. Ga op korte termijn een laptop uitzoeken om alles goed te kunnen verwerken, nog een goede tip qua merk of bijzondere eisen, zeg het maar!

Het betekent dat ik meer moet gaan werken per september en dus per saldo ook minder tijd over zal hebben voor het hardlopen, een vervelende bijkomstigheid. Toch zal ik alles op alles zetten om toch mijn trainingen te kunnen blijven doen, die broodnodige afleiding maakt de geest weer helder en zal het studeren alleen maar ten goede komen.

Afgelopen dinsdag zijn de nieuwe zooltjes aangemeten, helaas was de eerdere afspraak gecanceld omdat er in de dependance gewerkt werd en daar de voorzieningen niet beschikbaar zijn. na de zomervakantie liggen ze klaar. Top, want wellicht zal de pijn in de knie/bovenste gedeelte van de kuit dan ook verdwijnen. Na ongeveer een 30 minuten lopen komt die pijn opzetten en zorgt ervoor dat ik het gevoel heb dat mijn been minder kracht heeft, alsof dat been verlamd is. na wat rekken en strekken gaat het dan weer maar dan moet ik om de paar kilometer weer hetzelfde ritueel volgen. We zien wel, het kan ook zomaar weer weg gaan.

Nog 1 weekje vol aan de bak en dan heerlijk uitwaaien op het strand van Terschelling. Een mooiere plek om de vakantie door te brengen kunnen we ons niet wensen zolang Tom nog zo klein is. Mooi meegenomen dat de andere 2 het er ook reuze naar het zin hebben…… dan vinden pa en ma het ook allang goed, toch?

Reanimatie van een hardloper

Zo schrijf je een week lang niet op je log, en zo "moet"ik vandaag weer een bericht schrijven. Het is dramatisch en onwerkelijk, maar het is ook werk(dat je in deze casus eigenlijk helemaal niet leuk vindt).

Het is maandagavond 20.15. Op een drukke eerste hulp lopen we ons de benen uit het lijf. geen tijd om te eten, het hele huis ligt vol en er moeten diverse mensen overgeplaatst worden naar andere ziekenhuizen. De ambulancedienst belt of we een reanimatie op kunnen vangen. Op de IC is er geen doorstroomplek dus we geven aan alleen te kunnen stabiliseren voordat verder transport plaats moet vinden.

Als ze binnenkomen ligt er een man op de brancard bij wie ze aan het reanimeren zijn, al ruim 20 minuten. Het blijkt een man te zijn die aan het hardlopen was. keurig reflectiehesje aan en dat is ook de reden dat een getuige hem zag liggen. na 5 minuten ambulance ter plekke en start reanimatie. Wij zetten deze voort en na het geven van allerlei medicatie en toedienen van shocks wordt er door de cardioloog een echo van het hart gemaakt. dat staat volledig stil, geen enkele beweging en 21.30 uur is het moment waarop officieel de dood wordt vastgesteld. Wij zijn dan ook 3/4 uur bezig geweest.

Allerlei gevoelens vliegen als een razende door mijn hoofd, zo moet het ook met Frank moet zijn gegaan. Wat een drama. Hij is ingeschreven als dhr. Hardloper, geen identificatie bij zich dus we weten helemaal niks. De politie arriveert en samen met een van hen moet ik een volledige persoonsbeschrijving opstellen. Niet lang daarna krijgt hij de melding dat er iemand heeft gebeld dat haar man na het sporten niet thuis is gekomen. De politie gaat naar die mensen toe en neemt de persoonsbeschrijving door met familie. Het lijkt te kloppen.

Ondertussen komt ook de gemeentelijk lijkschouwer langs, het is een "onnatuurlijke " dood( er zijn remsporen aangetroffen op de plaats van handeling) en deze man moet nu oficcieel onderzoek doen. dat houdt in dat wij na het stoppen van de reanimatie niks meer mogen doen bij/aan de patient, alles moet blijven staan zoals we dat op het moment van stoppen hadden liggen. Een groot slagveld is het dan, allerlei apparatuur,infuzen, stickers van uitwendige pacemaker ed zijn stille getuigen van een drama.

De politie heeft de getuige die belde op kunnen sporen en deze verklaart dat er geen auto te zien was. Uiteindelijk geeft de lijkschouwer dan een verklaring van natuurlijke dood af en kunnen wij dhr verzorgen.

Vlak voor het einde van onze dienst komt echtgenote en zijn broer en zus op de afdeling om dhr te identificeren. Het blijkt inderdaad haar man/ broer te zijn. Vele vragen krijgen we op ons afgevuurd waarvan we er weinig kunnen beantwoorden. De familie is wel heel erkentelijk dat we met hen in gesprek gaan en onze namen achterlaten voor als er later nog een gesprek gewenst is.

Al typend biggelen een paar tranen over mijn wangen. De emoties van Frank in februari zijn nog vers. Dit komt te snel. Het lijkt teveel op elkaar.

Dit is zo`n moment dat ik bedenk wat een rotbaan ik soms toch heb. Op de fiets naar huis spreek ik met mezelf af dat ik nooit meer op pad ga zonder mobieltje waarin de ICE-nummers(in case of Emergency nummers) staan. Om 1.20 uur stap ik het bed in maar kan niet snel slapen, Caro ligt in diepe slaap. Om 6.50 uur gaat de wekker alweer, het begin van een nieuwe dag.

Vandaag wilde ik gaan lopen, misschien vanmiddag. 

Salsa+Merenque

Vreemd natuurlijk om zo`n titel in de categorie werk te plaatsen, maar daar is natuurlijk een goede reden voor.
Het jaarlijkse teambuildingsuitje van de afdeling stond weer op het programma. Om 14.00 uur vertrekken we met de bus richting Amsterdam, worden afgezet op de Dam, alwaar de eerste trip ons naar Madame Tussaud brengt. In de herfstvakantie zijn Caro en Eva daar geweest, al veel foto`s gezien en dan is het leuk dat mij weer heel andere dingen opvalt als zij. Met ongeveer 40 man/vrouw is zoiets natuurlijk al heel anders, een stel schoolkinderen is er niets bij. Heerlijk meebrullen met Paul de Leeuw, vlieg met me mee en ook Drukwerk, je loog tegen mij. Gelukkig waren er geen andere mensen aanwezig. Na dit gezang besloten dat wij toch wel een ontzettende X-factor hebben en dat het jammer is dat wij ons niet opgegeven hebben.Zoals alle kandidaten zijn we ervan overtuigd dat we een goede kans zouden maken.
Vervolgens in de stromende regen richting de Spaarndammerstraat naar Salsa school Salsa4fun waar wij een workshop krijgen in Salsa en Merenque. Lekker draaien met de heupen en voor alle deelnemers toegankelijk omdat het niet veel vraagt van het uithoudingsvermogen. Image Hosted by ImageShack.usNa 2 uurtjes heupwiegen de benenwagen naar de Rozengracht. de avond sluiten we in stijl af met een etentje bij Tapasbar Manzano. Er komen vele lekkere hapjes langs. JeeWee gaat zich zelfs te buiten aan ansjovis. Iets wat ik alleen maar ken als erg zout, maar het smaakt heerlijk. Natuurlijk wordt er behoorlijk ingenomen en geven een aantal mensen nog een eigen demonstratie van hun salsa dans.

Om 23 uur staat de bus weer voor de deur om ons richting Utrecht te rijden. Een heerlijke avond met veel lachen is dan voorbij, het team is weer verbroederd en we willen weer het vuur uit de sloffen lopen voor elkaar..
De volgende ochtend vroeg weer op want ik moet reanimatieles geven, vlak voordat ik vertrek zegt Caro nog heel subtiel dat het misschien wel slim is om een kaugommetje in de mond te doen. De knoflookgeur is overweldigend.

Reanimeren

iedereen kent wel een ziekenhuis serie op de tv. De een wat meer realistisch als de ander. Zo is ER, zelfs in taalgebruik zeer realistisch maar laat het niet het echte SEH werk zien(hier worden allerlei heroische operaties gedaan die ,in nederland, in ieder geval nooit zullen gebeuren). Spoed van onze zuiderburen is wat realisme betreft een gruwel om naar te kijken, dit slaat werkelijk nergens op.

Naast mijn werk als verpleegkundige op een SEH en op een IC geef ik elke maand ook wel 1 of 2 reanimatietrainingen voor medewerkers van het ziekenhuis waar ik werk. een leuke afwisseling met het dagelijkse werk. Zowel Basic Life Support(reanimatie voor "leken" als Advanced Life Support(reanimatie voor "gevorderden= leden reanimatieteam) en binnenkort starten we ook met Pediatric Life Support(reanimatie van kinderen)
Vandaag 2 groepen van 12 personen voor de BLS. Dit is een cursus om de basale reanimatie handelingen aan te leren aan bijvoorbeeld poli-assistenten,receptionisten, afdelingshostessen enz.
BLS bestaat uit hartmassage en mond op mond beademing, al wordt dit laatste in het ziekenhuis vrijwel niet gedaan. Daar gebruiken we de masker-ballon beademing omdat dit hygienischer is maar ook omdat er veel meer zuurstof gegeven kan worden aan de patient.
Sinds maart jl. zijn er weer eens nieuwe richtlijnen opgesteld voor het reanimeren, uit onderzoeken is gebleken dat we het nog beter kunnen doen. Hoe zien die er dan uit, maak je op voor een schriftelijke bijscholing:
achtereenvolgens:

  • Zorg voor een veilige benadering van het slachtoffer
  • controleer het bewustzijn van de patient door deze luid aan te roepen en voorzichtig te schudden.
  • geen reaktie=bewusteloos, vraag hulp van een omstander.
  • maak de ademweg vrij—-> patient plat op de rug leggen, 1 hand op het voorhoofd en met de andere hand de kin "liften" en het hoofd iets achterover.
  • 10 seconden kijken(over de borstkas heen, beweegt deze?) luisteren en voelen(met oor boven mond/neus)
  • indien GEEN  ademhaling, direct 112(laten) bellen en zeggen dat het om een reanimatie gaat(er zullen dan 2 ambulances komen)
  • direct starten met hartmassage (30 x, muis van de hand midden op het borstbeen en gelijkmatig 4 a 5 centimeter indrukken) en daarna 2 beademingen( net als bij vrije ademweg, maar nu ook de neus dichtknijpen, als de borstkas omhoog komt dan is er voldoende lucht ingeblazen)
  • dit continueren in een ratio van 30 massages en dan 2 beademingen totdat er deskundige hulp is om dit over te nemen.

Image Hosted by ImageShack.usEnige toelichting is wel op z`n plaats. Iets doen is van levensbelang, d.w.z. hartmassage kan iedereen wel aanleren. Aarzel daarom niet mocht je in zo`n situatie terecht komen. De richtlijn gaat zelfs zo ver dat er wordt gesproken van "beter iets dan niets". Mond-op-mond beademing is een ander verhaal, hiertegen bestaat behoorlijk wat weerstand. Het is immers niet echt lekker om iemand te beademen terwijl er bloed(of erger: braaksel) op of in de mond zit. Kun je jezelf niet over die weerstand zetten doe dan in ieder geval de hartmassage!

Nachtdienst

Vannacht was ik weer de klos voor een nachtdienst. Een dienst die je met z`n drieen draait, 1 arts-assistent en 2 verpleegkundigen.Vaak is dat wel de dienst waarin "de aparte dingen"gebeuren.

Om maar eens een beeld te schetsen wat wij al zo tegen komen:

1 Neurologisch probleem: twee dagen terug uit een scootmobiel gevallen en nu om 00.45 naar de"Spoed Eisende Hulp" omdat dhr zich niet lekker voelt a.g.v. de val 

3 chrirurgische patienten: snijwonden,hoofdwonden,= beide moeten gehecht worden. Meestal als gevolg van een vechtpartij of alcoholmisbruik.

1 bijna knokpartij in de wachtkamer waar de familie van een mishandeling de broer van de dader aan wil vliegen, gelukkig blijft het bij trekken,duwen en gooien met wat spullen. Uit voorzorg riepen ze bijna allemaal dat er cameratoezicht is en dus legden ze een wegwerphanddoekje over het oog van de buitendeur en lieten ze het oog van de camera met rust. Politie heeft de zaak in onderzoek.

2 cardiologische patienten met hevige pijn op de borst, benauwdheid, zweten etc.etc.. acute hartinfarcten warbij we "even"druk zijn en de patient al snel weer wat opknapt door de ingezette behandeling.

1 jonge knul van 18 met een echte alcoholvergiftiging:  2uur niet aanspreekbaar, later na ontwaken aggressief en 5 minuten laten weer poeslief. Tja, het is soms met ups en downs zoals het leven gaat.

5 mensen die komen met klachten die al meer dan 1 tot wel 3 weken bestaan en onder behandeling van een huisarts zijn. En mevrouw/meneer wat denkt u dat wij om 4 uur `s nachts voor u kunnen betekenen?? Echt , mensen denken dat je ze altijd van hun klacht af kunt helpen…..helaas dat lukt dus niet.

Door dit soort zaken weet ik meteen waarom de ziektekostenpremie voor vrijwel iedereen weer omhoog gaat volgend jaar. Er worden onderzoeken gedaan "ter voorkoming van", of omdat de patient eist dat er iets gedaan wordt of gewoon voor de zekerheid. Ambulancevervoer willen mensen ook graag naar huis als ze zijn gebracht. Men weet echter niet dat 1 spoedritje met de ambulance +- 650 euro kost…. en een "taxivervoer" naar huis op 550 euro ligt. Dit wordt dus vrijwel altijd afgewezen.

Overigens is 8 patienten gedurende 1 nacht een zeer magere oogst. In drukke tijden komen er soms 20.In een avonddienst staat mijn record op exact 50 patienten(met 3 verpleegkundigen en 2 arts-assistenten). Geen tijd voor een warme maaltijd dan.

Nu nog een klein tukje voordat de dagdienst ons komt aflossen !! Welterusten of voor jullie goedemorgen.